یاس خوشبو ی عالم

از هجر تو بی قرار بودن تا کی؟ بازیچه ی روزگار بودن  تا کی؟

ترسم که چداغ عمر گردد خاموش! دور از تو به انتظار بودن تا کی؟

نهم ربیع الاول، اغاز امامت و ولایت  آقا امام حجه ابن الحسن عسگری( عج) را به ساحت ان امام حمام وتمام شیعیان عرض مینمائم!

یه نفر اومده بود مسجد و از دوستان سراغ شهید ابراهیم هادی رو می گرفت .

بهش گفتم : ” کار شما چیه ؟ بگین شاید بتونم کمکتون کنم “

گفت : ” هیچی ! می خواهم بدونم این شهید ابراهیم هادی کی بوده ؟

قبرش کجاست ؟ “

مونده بودم چی بهش بگم ..

بعداز چند لحظه سکوت گفتم :

” شهید ابراهیم هادی مفقودالاثره ، قبر نداره .. چرا سراغشو می گیری ؟ “

با یه حزن خاص قضیه رو برام تعریف کرد :

” کنار خونه ی ما تصویر یه شهید نصب کردند که مال شهید ابراهیم هادی هستش . من دختر کوچیکی دارم که هر روز صبح از جلوی این تصویر رد میشه و میره مدرسه . یه روز بهم گفت :

” بابا این آقا کیه؟ “

گفتم : ” اینا رفتند با دشمنا جنگیدن و نذاشتن دشمن به ما حمله کنه و شهید شدند . “

از زمانی که این مطلب رو به دخترم گفتم ، هر وقت از جلوی عکس رد میشه بهش سلام می کنه .

چند شب پیش این شهید اومده به خواب دخترم بهش گفته من ابراهیم هادی ام ، صاحب همون عکس که بهش سلام می کنی ؛

بهش گفته :

” دختر خانوم ! تو هر وقت به من سلام می کنی من جوابت رو میدم ؛

چون با این سن کم ، اینقدر خوب حجابت رو رعایت می کنی دعات هم می کنم “

بعد از اون خواب دخترم مدام می پرسه : ” این شهید ابراهیم هادی کیه ؟ قبرش کجاست ؟ “

بغض گلوم رو گرفته بود .. حرفی برا گفتن نداشتم ؛

فقط گفتم : ” به دخترت بگو اگه می خواهی شهید هادی همیشه هوات رو داشته باشه مواظب نماز و حجابت باش .. “

هر کس که رفت دیدن صحن و سرای تو

آتش گرفت سوخت وجودش برای تو

گنبد شکسته بود و ضریحی نمانده بود

افتاده بود پرچم و گلدسته های تو

یادم نمی رود صف زوار خسته را

تشنه گرسنه تا بخورند از غذای تو

آن گوشه ای که پله به سرداب می رسد

یچیده بود زمزمه ربنای تو

خاکی تر ازحریم تو آقا ندیده ام

حتی پرنده پر نزند در هوای تو

حالا دوباره اشک مرا در می آورد

خاکی ترین حیاط، ولی با صفای تو

در لحظه های آخر خود می زدی صدا

جانم به لب رسید دگر مهدی ام بیا

ناله مزن دوباره چنین روضه پا نکن

مهدی رسیده است پسر را صدا نکن

خیلی عجیب از جگرت آه می کشی

دیگر بس است گریه مکن ناله ها نکن

خونی که ریخت از لب تو ارث مادری ست

از خون دل محاسن خود راحنا نکن

یاد سر بریده نکن حال تو بد است

این خانه را به تشنگی ات کربلا نکن

جان پسر به لب شده با دیدن رخت

در پیش چشم او سر این زخم وا نکن

بعد از تو روی شانه مهدی ست بار تو

فکر غریب ماندن اصحاب را نکن

این جا اگر به بوی مدینه معطر است

بوی بقیع و چادر خاکی مادر است

شهادت امام حسن عسکری( ع )را محضر مولایمان امام عصر(عج)وتممی شیعیان جهان تسلیت میگویم

امام علی (علیه السلام) می فرمایند :« لیحب الدنیا صُمِّت الاسماع عن سماع الحکیمة و عُمّیت القلوب عن نور البصیرة.» (غررالحکم) ؛ دنیا دوستی مانع شنیدن کلام حکیمانه می شود و چشم قلب را از بصیرت خالی می کند.

در دعا هم می خوانیم : اسألک باسمک العظیم… البصیرة عند شدة الغفلة ؛ از تو می خواهم به نام های بزرگت… بصیرت و آگاهی در شدت غفلت.

————————————————————————————

سخنان مقام معظم رهبری در دیدار با مردم قم:

روزهاى سال، به طور طبیعى و به خودى خود همه مثل همند؛ این انسانها هستند، این اراده‌‌‌‌‌ها و مجاهدتهاست که یک روزى را از میان روزهاى دیگر برمیکشد و آن را مشخص میکند، متمایز میکند، متفاوت میکند و مثل یک پرچمى نگه میدارد تا راهنماى دیگران باشد. روز عاشورا - دهم محرم - فى نفسه با روزهاى دیگر فرقى ندارد؛ این حسین بن على (علیه السّلام) است که به این روز جان میدهد، معنا میدهد، او را تا عرش بالا میبرد؛ این مجاهدتهاى یاران حسین بن على (علیه السّلام) است که به این روز، این خطورت و اهمیت را میبخشد. روز نوزدهم دى هم همین جور است، روز نهم دىِ امسال هم از همین قبیل است. نهم دى با دهم دى فرقى ندارد؛ این مردمند که ناگهان با یک حرکت - که آن حرکت برخاسته از همان عواملى است که نوزدهم دىِ قم را تشکیل داد؛ یعنى برخاسته ى از بصیرت است، از دشمن‌‌‌‌‌شناسى است، از وقت‌‌‌‌‌شناسى است، از حضور در عرصه ى مجاهدانه است - روز نهم دى را هم متمایز میکنند.

مطمئن باشید که روز نهم دىِ امسال هم در تاریخ ماند؛ این هم یک روز متمایزى شد. شاید به یک معنا بشود گفت که در شرائط کنونى - که شرائط غبارآلودگىِ فضاست - این حرکت مردم اهمیت مضاعفى داشت؛ کار بزرگى بود. هرچه انسان در اطراف این قضایا فکر میکند، دست خداى متعال را، دست قدرت را، روح ولایت را، روح حسین بن على (علیه السّلام) را مى‌‌‌بیند. این کارها کارهائى نیست که با اراده‌‌‌‌ى امثال ما انجام بگیرد؛ این کار خداست، این دست قدرت الهى است؛ همان طور که امام در یک موقعیت حساسى - که من بارها این را نقل کرده‌‌‌‌ام - به بنده فرمودند: «من در تمام این مدت، دست قدرت الهى را در پشت این قضایا دیدم». درست دید آن مرد نافذِ بابصیرت، آن مرد خدا.

در شرائط فتنه، کار دشوارتر است؛ تشخیص دشوارتر است. البته خداى متعال حجت را همیشه تمام میکند؛ هیچ وقت نمیگذارد مردم از خداى متعال طلبگار باشند و بگویند تو حجت را براى ما تمام نکردى، راهنما نفرستادى، ما از این جهت گمراه شدیم. در قرآن مکرر این معنا ذکر شده است. دست اشاره ى الهى همه جا قابل دیدن است؛ منتها چشم باز میخواهد. اگر چشم را باز نکردیم، هلال شب اول ماه را هم نخواهیم دید؛ اما هلال هست. باید چشم باز کنیم، باید نگاه کنیم، دقت کنیم، از همه ى امکاناتمان استفاده کنیم تا این حقیقت را که خدا در مقابل ما قرار داده است، ببینیم.

مهم این است که انسان این مجاهدت را بکند. این مجاهدت به نفع خود انسان است؛ خداى متعال هم در این مجاهدت به او کمک میکند. نوزده دىِ مردم قم در سال 56 از این قبیل بود، نهم دىِ امسالِ آحاد مردم کشور - که حقیقتاً این حرکت میلیونى فوق‌‌العاده ى مردم حرکت عظیمى بود - از همین قبیل است، و قضایاى گوناگونى که ما در طول انقلاب از این چیزها کم نداشتیم. این مجاهدت، راه را به ما نشان میدهد.

۹ دی روز بصیرت گرامی باد

«اللَّهُمَّ إِنِّى أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَصُدَّ عِبَادَك» (بحارالانوار/ ج 94/ ص 180) پناه مى‏برم از اين كه‏ «يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ» (اعراف/ 45) باشم. پناه مى‏برم از اين كه حركتم، راهم، كارم، مانع راه خدا باشد. مگر مانع خدا هم مى‏شود؟ بله، انسان كارى انجام مى‏دهد که جلوى راه خدا را مى‏بندد. وقف‏ را مى‏خورد. زمين وقف‏ را مى‏رود به اسم خودش مى‏كند، افرادديگر مى‏گويند برو بابا، موقوفات را ديدى چطور بردند خوردند، من چطور وقف‏ كنم؟ همين كه احساس مى‏كند افرادى مالِ وقف‏ را خوردند، اين ديگر عشق وقف‏ كردن اموال درِش از بين مى‏رود.

برنامه درسهايى از قرآن سال 84 تفسيرسوره‏فلق(17) 5

نگفته‏: «بِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا» تا سى سالگى، تا چهل سالگى، نگفته تا زنده‏اى، بعد از مرگ هم مى‏توانيم احسان كنيم؟ بله، چطور؟ قالى را وقف‏ مى‏كنم از خانه‏ام يك قالى مى‏برم در مسجد، مى‏گويم اين قالى وقف‏ مسجد، ثواب اين وقف‏ مالِ پدرم، بعد هم من خودم مى‏ميرم، بابايم مُرده، خودم هم مُردم، اما من با اينكه مُردم چون چيزى را وقف‏ كردم، ثواب اين به پدر و مادرم مى‏رسد. زمان ندارد.

برنامه درسهايى از قرآن سال 84 تفسيرسوره‏علق2

به مناسبت گرمیداشت روز وقف