یاس خوشبو ی عالم

مباهله در اصل از ” بَهل ” به ‌معني رها کردن و برداشتن قيد و بند از چيزي است، اما مباهله به‌ معناي لعنت کردن يکديگر و نفرين کردن است. کيفيت مباهله به اين گونه است که افرادي که درباره مسئله مذهبي مهمي گفتگو دارند در يک جا جمع شوند و به درگاه خدا تضرّع کنند و از او بخواهند که دروغ گو را رسوا سازد و مجازات کند.

شرح مختصر واقعه مباهله

پيامبر اکرم، حضرت محمد(ص) براي گزاردن رسالت خويش و ابلاغ پيام الهي، به بسياري از ممالک و کشورها نامه نوشت يا نماينده فرستاد تا نداي حق پرستي و يکتاپرستي را به گوش جهانيان برساند. هم چنين نامه اي به اسقف نجران، ” ابوحارثه ” نوشت و طي آن نامه ساکنان نجران را به آيين اسلام دعوت فرمود. (در روز 24 ذي الحجّه سال دهم هجري). مردم نجران که حاضر به پذيرفتن اسلام نبودند نمايندگان خود را به مدينه فرستادند و پيامبر (ص) آنان را به امر خدا به مباهله دعوت کرد.

وقتي هيئت نمايندگان نجران، وارستگي پيامبر (ص) را مشاهده کردند، از مباهله خودداري کردند. ايشان خواستند تا پيامبر (ص) اجازه دهد تحت حکومت اسلامي در آيين خود باقي بمانند و بر ادعاي خود اصرار داشتند.

بنابراين پيامبر (ص)، در ابتدا سعي کرد با دلايل روشن و قاطع آنان را آگاه کند، اما چون استدلال موجب تنبّه آنان نشد و با لجاجت و ستيز آنان مواجه گشت، به امر الهي به مباهله پرداخت.

خداوند در آيه 61 سوره آل عمران مي فرمايد:

“هرگاه بعد از دانشي که به تو رسيده، کساني با تو به محاجّه و ستيز برخيزند، به آنها بگو بياييد فرزندانمان و فرزندانتان و زنانمان و زنانتان، و ما خويشان نزديک و شما خويشان نزديک خود را فرا خوانيم؛ سپس مباهله کنيم و لعنت خدا را بر دروغ گويان قرار دهيم".

آیه 61 سوره آل عمران

در ميعادگاه چه گذشت؟

پيامبر(ص) و نمايندگان نجران براي مباهله به محل قرار رفتند. ناگاه نمايندگان نجران ديدند که پيامبر (ص) فرزندش حسين (ع)را در آغوش دارد، دست حسن (ع) را در دست گرفته و علي و زهرا عليهما السلام همراه اويند و به آنها سفارش مي کند هرگاه من دعا کردم شما آمين بگوييد. مسيحيان، هنگامي که اين صحنه را مشاهد کردند، سخت به وحشت افتادند و از اين که پيامبر (ص)، عزيزترين و نزديک ترين کسانِ خود را به ميدان مباهله آورده بود، دريافتند که او نسبت به ادعاي خود ايمان راسخ دارد؛ زيرا در غير اين صورت، عزيزان خود را در معرض خطر آسماني و الهي قرار نمي داد. بنابراين از اقدام به مباهله خودداري کردند و حاضر به مصالحه شدند.

نزول آيه تطهير در روز مباهله

روزي که پيامبر خدا (ص) قصد مباهله کرد، قبل از آن عبا بر دوش مبارک انداخت و حضرت اميرالمؤمنين و فاطمه و حسن و حسين (ع)را در زير عباي مبارک جمع کرد و گفت: 

«پروردگارا، هر پيغمبري را اهل بيتي بوده است که مخصوص ترينِ خلق به او بوده اند. خداوندا، اينها اهل بيت منند. پس شک و گناه را از ايشان برطرف کن و ايشان را پاکِ پاک کن.»

در اين هنگام جبرئيل نازل شد و آيه تطهير را در شأن ايشان فرود آورد:

“همانا خداوند اراده فرمود از شما اهل بيت پليدي را برطرف فرمايد و شما را پاک کند.”

 ( بخشي از آيه 33 از سوره احزاب )

التماس دعا

در نگاه داشتن حيوانات در خانه مخصوصاً كبوتر و خروس

 حضرت رسول صلي الله عليه و آله :خوب است حيوانات در خانه بسيار نگاه داريد شياطين به آنها مشغول مي شوند و طفلان شما ضرر نمي رسانند. 

حضرت امام محمد باقرعليه السلام :خوب است كه حيوانات در خانه نگاه داشتن مثل كبوترو مرغ و بزغاله تا آن كه اطفال جنيان با ايشان بازي كنند و با اطفال شما بازي نكنند.

در حديث معتبر است كه شخصي به حضرت رسول صلي الله عليه و آله شكايت نمود از تنهايي، حضرت فرمود يك جفت كبوتر در خانه نگاه دار.

در حديث صحيح از امام صادق عليه السلام منقول است كبوتران از مرغان پيغمبران است.

در حديث حسن ديگر فرمود كه كبوتران حرم نسل كبوتر چندند كه حضرت اسمعيل عليه السلام نگاه داشته بودند و با آنها انس مي گرفتند، پس مستحب است كه در خانه كبوتري چند نگاه دارند كه بالشان را چيده باشند كه با آنها انس بگيرند. 

در حديث ديگر فرمود كه هر خانه اي كه در آن خانه كبوتر باشد آفتي از جن به اهل آن خانه نمي رسد، زيرا كه بي خردان جن بازي مي كنند در خانه اي كه كبوتر هست، مشغول آن مي شود و متوجه آدمي نمي شود.

در حديث ديگر فرمودكه كبوتر در خانه نگهداريد كه دوست داشتني است و دعا نموده حضرت نوح عليه السلام است و هيچ چيز در خانه مثل آن باعث انس نمي شود.

امام موسي كاظم عليه السلام :هر بالي كه كبوتر مي زند، باعث نفرت و گريختن شياطين مي شود. 

از داود بن فرقد منقول است كه گفت در خانه حضرت صادق عليه السلام كبوتر راعبي را ديدم كه بسيار مي خواند. حضرت فرمود كه مي داني كه اين كبوتر چه مي گويد؟ گفتم: نه. فرمود كه نفرين مي كند بر قاتلان جناب امام حسين عليه السلام پس ايشان را در خانه خود نگه داريد.

در حديث ديگر منقول است كه راوي گفت كه آن جناب را ديدم كه از براي كبوتري چند كه در خانه آن جناب بودند نان ريزه مي نمودند.

در حديث ديگرازعبد الكريم منقول است كه گفت در خانه آن جناب، ديدم كه سه كبوتر سبز در خانه آن جناب بود. عرض نمودم كه اينها خانه را كثيف مي كنند. حضرت فرمود كه مستحب است نگاه داشتن اينها در خانه.

در حديث ديگرفرمود كه در خانه حضرت رسول صلي الله عليه و آله يك جفت كبوتر سرخ بود.

 در حديث ديگر فرمود كه جناب امير المومنين عليه السلام چاهي كنده بودند، خبر دادند به آن جناب كه جنيان سنگ در آن چاه مي اندازند. حضرت آمدند و بر سر چاه ايستادند و فرمودند كه دست از اين عمل برداريد و اگر نه كبوتر در اين چاه جا مي دهم. پس فرمود كه صداي بال كبوتر شياطن را دفع مي كند.

از محمد بن كرامه منقول است كه گفت: به خدمت حضرت امام موسي عليه السلام رفتم، يك جفت كبوتر در منزل حضرت ديدم كه كبوتر سبز بود و نقطه هاي سفيد داشت و كبوتر ماده سياه بود و حضرت نان از براي آنها ريز مي نمودند، و فرمودند كه اينها در شب حركت مي كنند و مونس منند و هر مرتبه كه در شب بال مي زنند جنيان و شياطين كه داخل خانه شده اند را دفع مي كنند.

در حديث چند از امام صادق عليه السلام منقول است كه كبوتر را كه به جاي دور مي فرستند تا سي فرسخ راه مي رود و از روي دانايي بر مي گردد، و آنچه زياده از اين است از روي دانايي نيست بلكه نان خورش و تقدير آن را مي آورد.

در چند حديث منقول است كه كبوتر خانگي يا كبوتر يا هو ياد خدا را بسيار مي كنند و اهل بيت را دوست مي دارند، و صاحب خانه را دعا مي كنند كه خدا شما را بركت دهد. 

در حديث معتبر از امام صادق عليه السلام منقول است كه خروس بال گشاده سفيدي كه در خانه باشد آن خانه و هفت خانه دور آن را از بلاها نگاه مي دارد، و يك بال زدن كبوتر دو رنگ بهتر است از هفت خروس سفيد.

حضرت امام موسي عليه السلام :در خروس پنج خصلت از خصلت هاي پيغمبران هست: سخاوت و شجاعت و شناختن وقت نمازها و بسيار جماع نمودن و غيرت و از حضرت علي عليه السلام منقول است كه فرياد نمودن خروس نماز اوست و بال زدنش ركوع و سجود اوست.

ازحضرت رسول صلي الله عليه و آله منقول است كه دشنام مدهيد خروس را كه از براي نماز مردم را بيدار مي كند.      

منبع-ك.حليه المتقين ص336-علامه مجلسي رحمه الله عليه

با توجه به معماري غربي موجود كه براي سود بيشتر به نيازهاي انسان از قبيل دسترسي به طبيعت(گياه، آب، حيوانات) و داشتن منظر، داشتن حياط ، داشتن حريم امن و…بي اعتناست! بايد توجه داشت كه نگهداري پرندگان نبايد موجب ايجاد مزاحمت براي ديگران كه قطعا حرام است ، شود.

به خدا جمعۀ اين هفته تفاوت دارد عيد اين جمعه غدير است تو بايد باشي..

  و علي گفته که يک روز غدير است فرج اينک اين جمعه غدير است تو بايد باشي..

 حرم امن خدا دست چه کس افتاده؟! حجم اين غصه عظيم است تو بايد باشي..

  به خدا بي تو جهان حس يتيمي دارد وقت اطعام يتيم است تو بايد باشي..

 هدف خلقت ما درک ولايت بوده عيد پيمان امير است تو بايد باشي..

 و علي چشم به راه پسر فاطمه است روز حاجات عظيم است تو بايد باشي..

و تو بايد باشي جمعۀ ما عيد شود روز عيدي ز کريم است تو بايد باشي…

‌

مبتلا گفت علی

   گرم دعا گفت علی

      توبه كرد آدم و هی رو به خدا گفت علی

آب و گل گفت علی

   بحر خجل گفت علی 

      نوح رد شد ز خطر بس كه به دل گفت علی

الَمی گفت علی

   غرق غمی گفت علی

      يونس اندر شكم حوت همی گفت علی

بحر و بر گفت علی 

   رمل و حجر گفت علی

      كوه با ناقه صالح چقدر گفت علی

هر كسی گفت علی

   خوش نفسی گفت علی

      صبرِايوب كم آورد و بسی گفت علی

مصطفی گفت علی

    غار حرا گفت علی 

       شب معراج، محمد به خدا گفت علی

ايليا گفت علی

   كهف وَری گفت علی 

       من همانم كه خداوند مرا گفت علی

مجتبي گفت علی

   سبزْ قبا گفت علی

         بين صفين امير الكرما گفت علی

كربلا گفت علی

   خون خدا گفت علی

       چيست نام پسران تو شها ؟ گفت علی

اكبرش گفت علی

    گل پسرش گفت علی

        رو و مو، ابرو و چشم و سرش گفت علی

هر نفس گفت علی 

     مست ز بس گفت علی 

         قاسم ابن حسن از پشت فرس گفت علی

آتشين گفت علی

    زينب دين گفت علی

        بر بلندای فلك صبر يقين گفت علی

شاپرك گفت علی

     باغ فدك گفت علی 

         صدو ده بار نمكدان به نمك گفت علی

یاعلی

*عید تون مبارک*

ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﻣﺒﺎﺭﻙ , ﭼﻨﺪ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ :

1. ﺭﻭﺯﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﻔﺎﺭﻩ ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ .

2. ﻏﺴﻞ ﺍﺳﺖ .

3. ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﺆ ﻣﻨﻴﻦ (ﻉ ) ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺰﺍﻭﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ ﻛﺠﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺳﻌﻰ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻘﺒﺮ ﻣﻄﻬﺮ ﺁﻧﺤﻀﺮﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺠﻨﺎﺏ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ, ﺳﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻣﺨﺼﻮﺻﻪ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﻛﻪ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻣﻌﺮﻭﻓﻪ (ﺍﻣﻴﻦ ﺍﻟﻠﻪ ) ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻭ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﺍﺯ ﺯﻳﺎﺭﺍﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻄﻠﻘﻪ ﺍﺳﺖ .

4. ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺗﻌﻮﻳﺬﻯ ﺭﺍ ﻛﻪ (ﺳﻴﺪ) ﺩﺭ (ﺍﻗﺒﺎﻝ ) ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺳﻮﻝ ﺻﻠﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

5. ﺩﻭ ﺭﻛﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺑﺴﺠﺪﻩ ﺭﻭﺩ ﻭ ﺻﺪ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺷﻜﺮ ﺧﺪﺍ ﻛﻨﺪ, ﭘﺲ ﺳﺮ ﺍﺯ ﺳﺠﺪﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ:

(( ﺍﻟﻠﻬﻢ ﺍﻧﻰ ﺍﺳﺌﻠﻚ ﺑﺎﻥ ﻟﻚ ﺍﻟﺤﻤﺪ ﺍﻟﺦ .

)) ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺭﻛﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺰﻭﺍﻝ ﺑﻜﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻛﻌﺖ ﺍﻭﻝ (ﻗﺪﺭ) ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﻡ (ﺗﻮﺣﻴﺪ) ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ .

6. ﺩﻭ ﺭﻛﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﻛﻨﺪ, ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺯﻭﺍﻝ ﺑﻪ ﻧﻴﻢ ﺳﺎﻋﺖ . ﺩﺭ ﻫﺮ ﺭﻛﻌﺖ (ﺣﻤﺪ) ﻳﻚ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻭ (ﺗﻮﺣﻴﺪ) ﻭ (ﺍﻧﺎ ﺍﻧﺰﻟﻨﺎﻩ ) ﻭ (ﺁﻳﺔ ﺍﻟﻜﺮﺳﻰ )(44) ﺭﺍ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﻩ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺞ ﻭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﻋﻤﺮﻩ ﻭ ﺑﺎﻋﺚ ﻗﻀﺎﺀ ﺣﻮﺍﺋﺞ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻧﻜﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻳﻨﺪﻋﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ:

ﺭﺑﻨﺎ ﺍﻧﻨﺎ ﺳﻤﻌﻨﺎ ﻣﻨﺎﺩﻳﺎ ﺍﻟﺦ .

7. ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺩﻋﺎﻯ (ﻧﺪﺑﻪ ) ﺭﺍ.

8. ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺩﻋﺎﻯ

(( ﺍﻟﻠﻬﻢ ﺍﻧﻰ ﺍﺳﺌﻠﻚ ﺑﺤﻖ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺒﻴﻚ ﻭ ﻋﻠﻰ ﻭﻟﻴﻚ ﺍﻟﺦ .

)) ﻛﻪ (ﺷﻴﺦ ﻣﻔﻴﺪ) ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﻣﺒﺴﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ (ﺳﻴﺪ) ﺩﺭ (ﺍﻗﺒﺎﻝ ) ﻧﻘﻞ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

9. ﺁﻧﻜﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﺆ ﻣﻨﻰ ﺭﺍ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﻛﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺗﻬﻨﻴﺖ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ:

(( ﺍﻟﺤﻤﺪﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ ﺟﻌﻠﻨﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺘﻤﺴﻜﻴﻦ ﺑﻮﻻﻳﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﺆ ﻣﻨﻴﻦ ﻭ ﺍﻻﺋﻤﻪ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴﻼﻡ .

))

ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ:

(( ﺍﻟﺤﻤﺪﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ ﺍﻛﺮﻣﻨﺎ ﺑﻬﺬﺍ ﺍﻟﻴﻮﻡ ﻭ ﺟﻌﻠﻨﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﻮﻓﻴﻦ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺍﻟﺬﻯ ﻋﻬﺪﻩ ﺍﻟﻴﻨﺎ ﻭ ﻣﻴﺜﺎﻗﻪ ﺍﻟﺬﻯ ﻭ ﺍﺛﻘﻨﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻭﻻﻳﻪ ﻭ ﻻﺓ ﺍﻣﺮﻩ ﻭ ﺍﻟﻘﻮﺍﻡ ﺑﻘﺴﻄﻪ ﻭ ﻟﻢ ﻳﺠﻌﻠﻨﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﺠﺎﺣﺪﻳﻦ ﻭ ﺍﻟﻤﻜﺬﺑﻴﻦ ﺑﻴﻮﻡ ﺍﻟﺪﻳﻦ .

))

ﺑﺪﺍﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺷﺮﻳﻒ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻮﺷﻴﺪﻥ ﺟﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﻜﻮ ﻭ ﺯﻳﻨﺖ ﻛﺮﺩﻥ ﻭ ﺷﺎﺩﻯ ﻛﺮﺩﻥ ﻭ ﺷﺎﺩ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﺆ ﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻭ ﻋﻔﻮ ﺍﺯ ﺗﻘﺼﻴﺮﺍﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﺮ ﻋﻴﺎﻝ ﻭ ﺍﻃﻌﺎﻡ ﻣﺆ ﻣﻨﺎﻥ ﻭ ﺍﻓﻄﺎﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭ ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ ﺑﺎ ﻣﺆ ﻣﻨﻴﻦ ﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺰﻳﺎﺭﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻭ ﺗﺒﺴﻢ ﻛﺮﺩﻥ ﺑﺮ ﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﻭ ﺷﻜﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺑﺠﻬﺖ ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺰﺭﮒ ﻭﻻﻳﺖ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻭ ﺍﻛﺜﺎﺭ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻃﺎﻋﺎﺕ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻳﻚ ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ ﻋﻈﻴﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﻜﺪﺭﻫﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ, ﻛﺴﻰ ﺑﺒﺮﺍﺩﺭ ﻣﺆ ﻣﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ, ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭﻫﻢ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﻭ ﻃﻌﺎﻡ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻤﺆ ﻣﻨﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﻣﺜﻞ ﻃﻌﺎﻡ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺠﻤﻴﻊ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺻﺪﻳﻘﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ, ﺭﻭﺯ ﻗﺒﻮﻟﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﺷﺪﻥ ﻏﻤﻬﺎﻯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ .

ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ, ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻮﺳﻰ (ﻉ ) ﺑﺮ ﺳﺎﺣﺮﺍﻥ ﻏﻠﺒﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ (ﻉ ) ﺳﺮﺩ ﻭ ﺳﻼﻣﺖ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻮﺳﻰ (ﻉ ), ﻳﻮﺷﻊ ﺑﻦ - ﻧﻮﻥ ﺭﺍ ﻭﺻﻰ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ ﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻴﺴﻰ (ﻉ ), ﺷﻤﻌﻮﻥ ﺍﻟﺼﻔﺎ ﺭﺍ ﻭﺻﻰ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ (ﻉ ) ﺭﻋﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﺳﺘﺨﻼﻑ (ﺁﺻﻒ ﺑﻦ ﺑﺮﺧﻴﺎ) ﺍﺷﻬﺎﺩ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ(ﻉ ) ﻣﺎ ﺑﻴﻦ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺍﻓﻜﻨﺪ.

ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ, ﺑﻴﻌﺖ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﺆ ﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺑﺮ ﺧﻼﻓﺖ , ﺑﻌﺪ ﺍﺯ (ﻋﺜﻤﺎﻥ ) ﭼﻪ ﺁﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ, ﺳﻨﻪ 35, ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺑﺨﺎﻧﻪ (ﻋﺜﻤﺎﻥ ) ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﻧﺶ ﺑﺮﻳﺨﺘﻨﺪ ﻭ ﺟﻨﺎﺯﻩ ﺍﻭ ﺗﺎ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ, ﻏﻴﺮ ﻣﺪﻓﻮﻥ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﻛﺴﻰ ﺟﺮﺋﺖ ﺩﻓﻦ ﻧﺪﺍﺷﺖ . ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺟﺴﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺗﺨﺘﻪ ﭘﺎﺭﻩ ﺍﻯ ﻧﻬﺎﺩﻧﺪ, ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﭘﺎﻳﺶ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﺮﺵ ﺑﺘﺨﺘﻪ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﺩ. ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻘﺒﺮﺳﺘﺎﻥ ﺑﺮﻧﺪ, ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺳﻨﮓ ﻫﻤﻰ ﺍﻓﻜﻨﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﻛﺴﻰ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﺭﺳﺘﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻧﺒﺮﺩ. ﻻﺟﺮﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ (ﺣﺶ ﻛﻮﻛﺐ ) ﻛﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻘﺒﺮﻩ ﺟﻬﻮﺩﺍﻥ ﺑﻮﺩ, ﺩﻓﻦ ﻛﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺮﻭﺍ ﮔﺸﺖ , ﺣﻜﻢ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻘﻴﻊ ﺍﺯ ﺁﻧﺴﻮﻯ ﻛﻪ (ﻋﺜﻤﺎﻥ ) ﺩﻓﻦ ﺑﻮﺩ ﺑﺨﺎﻙ ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺪﻓﻦ ﺍﻭ ﺑﮕﻮﺭﺳﺘﺎﻥ ﺑﻘﻴﻊ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻳﺎﻓﺖ .

ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ, ﺳﻨﻪ 672, ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺍﻟﻤﺤﻘﻘﻴﻦ ﻭ ﺑﺮﻫﺎﻥ ﺍﻟﻤﻮﺣﺪﻳﻦ ﺣﺠﻪ ﺍﻟﻔﺮﻗﻪ ﺍﻟﻨﺎﺟﻴﻪ ﺍﻟﺨﻮﺍﺟﻪ ﻧﺼﻴﺮ ﺍﻟﻤﻠﺔ ﻭ ﺍﻟﺤﻖ ﻭ ﺍﻟﺪﻳﻦ (ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﺍﻟﺤﺴﻦ ﺍﻟﻄﻮﺳﻰ ) ﺍﺻﻠﺶ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﻙ (ﺟﻬﺮﻭﺩ) ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻌﻰ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ (ﻭﺷﺎﺭﻩ ) ﮔﻮﻳﻨﺪ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﺕ (ﻗﻢ ) ﺍﺳﺖ . ﭼﻮﻥ ﻣﻮﻟﺪ ﺷﺮﻳﻔﺶ ﺩﺭ (ﻃﻮﺱ ) ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺪﻩ ﻟﻬﺬﺍ ﺑﻪ (ﻣﺤﻘﻖ ﻃﻮﺳﻰ ) ﻣﻌﺮﻭﻑ ﮔﺸﺘﻪ . ﻣﺪﻓﻨﺶ ﺩﺭ ﺑﻘﻌﻪ ﻛﺎﻇﻤﻴﻪ (ﻉ ) ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺳﺮ, ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻮﺿﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ (ﻧﺎﺻﺮ ﻋﺒﺎﺳﻰ ) ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺗﻬﻴﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻭ ﻧﺸﺪ ﺑﻠﻜﻪ ﺩﺭ (ﺭﺻﺎﻓﻪ ) ﺩﻓﻦ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻏﺮﺍﺋﺐ ﺍﺗﻔﺎﻕ , ﺭﻭﺯ ﺗﻬﻴﻪ ﻭ ﺣﻔﺮ ﺁﻥ ﻗﺒﺮ ﺑﺎ ﺭﻭﺯ ﻭﻻﺩﺕ (ﻣﺤﻘﻖ ﻃﻮﺳﻰ ) ﻳﻜﻰ ﺑﻮﺩﻩ .

ﮔﻮﻳﻨﺪ: ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻭﻓﺎﺕ ﺑﺂﻧﺠﻨﺎﺏ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺟﻨﺎﺯﻩ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺠﻒ ﺣﻤﻞ ﻛﻨﻴﻢ . ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻣﻦ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﻰ ﻛﺸﻢ ﺍﺯ (ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻮﺳﻰ )(ﻉ ) ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺻﻴﺖ ﻛﻨﻢ .

(ﻓﺎﺿﻞ ﺍﺷﻜﻮﺭﻯ ) ﺩﺭ (ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ ) ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﺁﻧﺠﻨﺎﺏ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺨﺘﺼﺮ ﺭﺍ ﮔﻨﺠﺎﻳﺶ ﻧﻘﻞ ﻧﻴﺴﺖ .

ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ, ﻣﻘﺘﺪﺍﻯ ﺷﻴﻌﻪ ﺷﻴﺦ ﺍﺟﻞ ﺍﻋﻠﻢ (ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﻌﺎﻟﻰ ﻛﺮﻛﻰ ) ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻪ (ﻣﺤﻘﻖ ﺛﺎﻧﻰ ) ﺻﺎﺣﺐ ﺟﺎﻣﻊ ﺍﻟﻤﻘﺎﺻﺪ ﻭ ﻧﻔﺤﺎﺕ ﺍﻟﻼﻫﻮﺕ , ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺟﻼﻟﺖ ﺷﺎﺀﻧﺶ ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺁﻧﺴﺘﻜﻪ ﺫﻛﺮ ﺷﻮﺩ. ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭﻓﺎﺗﺶ : ﻣﻘﺘﺪﺍﻯ ﺷﻴﻌﺔ 940 -.

ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ,, ﺳﻨﻪ 1144, ﻭﻓﺎﺕ ﻛﺮﺩ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺑﺎﻧﻰ ﺍﻟﻤﻮﻟﻰ (ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻋﺒﺪﺍﻟﻔﺘﺎﺡ ﺗﻨﻜﺎﺑﻨﻰ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻰ ) ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺑﺴﺮﺍﺏ ﺗﻠﻤﻴﺬ ﺻﺎﺣﺐ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻣﺤﻘﻖ ﺧﺮﺍﺳﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻳﻦ ﺗﺎﺀﻟﻴﻔﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺻﺎﺣﺐ (ﺭﻭﺿﺎﺕ ) ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺷﺨﺼﻰ ﺟﻨﻰ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺍﺋﻤﻪ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻧﻘﻞ ﻛﺮﺩﻩ , ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻘﻠﺶ ﻧﻴﺴﺖ .