یاس خوشبو ی عالم

سه گام با حضرت علی (علیه السلام)؛

گام اول: 

دنیا دو روز است…

یک روز با تو و روز دیگر علیه تو!!…

روزی که با توست مغرور مشو و روزی که علیه توست ناامید مشو…!!

زیرا هر دو پایان پذیرند …

گام دوم:

بگذارید و بگذرید …

ببینید و دل نبندید …

چشم بیاندازید و دل نبازید…

که دیر یا زود، باید گذاشت و گذشت…!!

گام سوم:

اشکها خشک نمیشوند؛

مگر بر اثر قساوت قلبها!…

و قلبها سخت و قسی نمیگردند؛

مگر به سبب زیادی گناهان…!! یکی از فرق های انسان با خدا

این است که انسان تمام خوبیها

را با یک بدی فراموش میکند

ولی خدا تمام بدیها را با یک

خوبی فراموش میکند . . .

بزرگی را گفتند تو برای تربیت فرزندانت چه می کنی؟

فرمود هیچ کار .

گفتند: مگر می شود ؟ پس چرا فرزندان تو چنین خوبند؟

گفت; من در تربیت خود کوشیدم, تا الگوی خوبی برای آنان باشم. فرزندان صداقت گفتار و درستی رفتار پدر و مادر را می بینند. نه امر و نهی های بیهوده ای که خود به آن عمل نمی کنند.

گرسنه بودم پولم کم بود،کنارنانوایی نانی گرفتم ومچاله کردم وگاز زدم،مردخوش تیپ وخوش پوشی باماشین کنارم ایستاد.راننده اش رافرستاد نان بگیرد،شیشه ی ماشین راپایین زد وبه من خیره شد ،بااشاره گفتم مشکلیه؟پایین آمد وگفت گرسنه ای؟ گفتم مگه نمیبینی؟گفت خوش بحالت که اینقدراین نان خالی را با اشتها میخوری.همینطوربهش زل زدم.کنارم نشست وگفت:به اندازه ی چندنسل بعدازخودم پولدارم.ثروتم ازپارو بالا میرود.چندسالیست معده درد شدید گرفتم،همه دکترهای متخصص اینورآب وآنور آب را رفتم درمانی نداشت وهمه ی آن منعم کردند ازخوردن غذا وفقط وفقط نان خشک رابرایم تجویز کردند،که اگرمدتها غذا نخورم نمیتوانم با این اشتیاق که تو برنان گاز میگیری بخورم،بغضی کرد ورفت،نگاهی به اسمان کردم وگفتم بنازم حکمتت را خدا،که غذای یک میلیاردر بالای شهربامن گدا یکی شد. 

واژه «شفاعت» در فرهنگ قرآن به چه معنا است؟

 پاسخ

 واژه ی «شفاعت» در قرآن کریم با ترکیب‌های مختلف؛ مانند «الشفاعة»، «شفاعة» و «شفاعتهم» سیزده بار مورد استفاده قرار گرفته است.

 آنچه در هر سیزده مورد تکرار آن در قرآن آمده، تنها به فتح «شین» است.

 همچنین حدود سی واژگان از ریشه «شفع» در قرآن وجود دارد. 

 «شفع»، در لغت به معناى منضم کردن چیزى به چیزى دیگر است. و «شفاعت»، ضمیمه شدن فردی به فرد دیگری است برای کمک گرفتن از وی.

 شفاعت عمدتاً در جایی به کار می‌رود که کسی که از مقام بالاتری برخوردار باشد ضمیمه به فردی می‌شود که مقامش پایین‌تر از او است.

 از همین معنا سرچشمه می‌گیرد معنای اصطلاحی آن در فرهنگ قرآن؛

 یعنی شفاعت در اصطلاح، واسطه شدن یک فرد میان خداوند و مخلوق برای رساندن خیر یا دفع شر.

 و همین است معنای شفاعت در قیامت:

 «لا یَمْلِکُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً»،

 از شفاعت بى ‏نصیب‌اند، مگر آن کس که با خداى رحمان پیمانى بسته باشد.

 «لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ»؛

 در آن روز، شفاعت هیچ کس سودى نمى‏بخشد، جز کسى که خداوند رحمان به او اجازه داده، و به گفتار او راضى است.

 منابع

 yon.ir/Z4VN

شب بيست و پنجم شب دَحْوُالاْرْض است (يعني پهن شدن زمين از زير خانه كعبه بر روي آب) و از ليالي شريفه است كه رحمت خدا در آن نازل مي شود و قيام به عبادت در آن اجر بسيار دارد و از حَسَن بن علي وَشّا روايتست كه گفت من كودك بودم كه با پدرم در خدمت امام رضا(عليه السلام) شام خورديم در شب بيست و پنجم ماه ذي القعده پس فرمود كه امشب حضرت ابراهيم(عليه السلام) و حضرت عيسي(عليه السلام) متولّد شده اند و زمين از زير كعبه پهن شده است پس هر كه روزش را روزه بدارد چنان است كه شصت ماه را روزه داشته باشد و به روايت ديگر است كه فرمود در اين روز حضرت قائم (عليه السلام) قيام خواهد نمود روز بيست و پنجم روز دحوالأرض است و يكي از آن چهار روز است كه در تمام سال به فضيلت روزه ممتاز است و در روايتي روزه اش مثل روزه هفتاد سال است و در روايت ديگر كفّاره هفتاد سالست و هر كه اين روز را روزه بدارد و شبش را به عبات بسر آورد از براي او عبادت صد سال نوشته شود و از براي روزه دار اين روز هر چه در ميان آسمان و زمين است استغفار كند و اين روزي است كه رحمت خدا در آن منتشر گرديده و از براي عبادت و اجتماع به ذكر خدا در اين روز اجر بسياريست و از براي اين روز به غير از روزه و عبادت و ذكر خدا و غسل دُو عمل وارد است. اوّل : نمازي  كه در كتب شيعه قُميّين روايـت شـده و آن دو ركعت است در وقـت چـاشت در هر ركعت بعد از حمد پنج مرتبه سوره وَالشَّمْسِ بخواند و بعد از سلام نماز بخواند : لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِاللهِ الْعَليِّ الْعَظيمِ هيچ جنبش و نيرويي نيست مگر به خداي برتر بزرگ پس دعا كند و بخواند: يا مُقيلَ العَثَراتِ اَقِلْني عَثْرَتي، يا مُجيبَ الـدَّعَـواتِ اَجِـبْ دَعْـوَتي، اي ناديده‏گير لغزشها لغزشم را ناديده‏گير،اي اجابت كننده دعاها،دعايم را اجابت كن، يـا سامِعَ الاَْصْواتِ اِسْمَعْ صَوْتي، وَارْحَمْني اي شنواي صداها،صدايم را بشنو،و به‏ من رحم كن، وَتَجاوَزْ عَنْ سَيِّئاتي وَما عِنْدي، يا ذَاالْجَلالِ وَالاْكْرامِ. و از بديهايم و آنچه نزد من است درگذر،اي صاحب بزرگي و بزرگواري. دوّم : خواندن اين دعا است كه شيخ در مصباح فرموده مستحبّ است خواندن آن : اَللَّـهُمَّ داحِيَ الْكَعْبَةِ، وَفـالِقَ الْحَـبَّةِ وَصارِفَ اللَّزْبَةِ، خدايا اي گستراننده كعبه،و شكافننده دانه،و برگيرنده سختي، وَكاشِفَ كُـلِّ كُـرْبَـة، اَسْئَلُكَ في هذَا الْيَوْمِ و برطرف كننده هر گرفتاري،از تو مي‏خواهم‏ در اين روز مِنْ اَيّامِكَ الَّتي اَعْظَمْتَ حَقَّها، وَاَقْدَمْتَ سَبْقَها، از روزهايت،كه حقّش را بزرگ گرداندي،و سبقتش را پيش انداختي، وَجَعَلْتَها عِنْدَ الْمُؤْمِنينَ وَديعَةً، وَاِلَيْكَ ذَريعَةً، و آن را نزد اهل ايمان امانت و و به سوي خود وسيله قرار دادي، وَبِرَحْمَتِكَ الْوَسيعَةِ، ان تُصَلِّيَ عَلي مُحَمَّد و به رحمت گسترده‏ات كه بر محمّد درود فرستي عَبْدِكَ الْمُنْتَجَبِ فِي الْميثاقِ الْقَريبِ يَوْمَ التَّلاقِ، آن بنده برگزيده‏ات‏ در پيمان نزديك،روز ديدار، فاتِقِ كُلِّ رَتْق، وَداع اِلي كُلِّ حَقّ، شكافنده هر امر بسته،و دعوت كننده به حق، وَعَلي اَهْلِ بَيْتِهِ الاَْطْهارِالْهُداةِ الْمَنارِ،