یاس خوشبو ی عالم

انديشه كردن در ذات حق باطل است نه بدان خاطر كه فكر ما كوتاه است و موضوع فكرت بلند بلكه چون خداوند فرمود : ما از رگ گردن به او نزديكتريم. هر چه در او انديشه كنند از او دورتر مي شوند زيرا انديشه كردن يافتن واسطه اي است كه انديش گر را به مراد نزديكتر كند و اينجا چون نهايت نزديكي حاصل است هر واسطه و دليلي كه ذهن بياورد خود مايه دوري از محبوب و حجاب روي او مي شود

دکتر الهی قمشه ای

خـــدايا…

✔ بابت↯

هر شبى كه بى شكر سر بر بالين گذاشتم

✔بابت ↯

هرصبحى که بى سلام به تو آغاز كردم

✔بابت↯

لحظات شادى كه به يادت نبودم

✔بابت ↯

هر گره که به دست تو باز شد و من به شانس نسبت دادم

مرا ببخش …

- تا خدا فاصله اي نيست بيا

با هم از پيچ و خم سبز گياه تا ته پنجره بالا برويم

و ببينيم خدا

پشت اين پنجره

لحظه اي کاشته است!

تا خدا فاصله اي نيست بيا با هم از غربت اين ناداني

سوي انديشه اِدراکِ اُفُق

مثل يک مرغ غريب

لحظه اي پَر بزنيم

کاش ميشد همه سطحِ پُر از روزنِ دل

بستر سبزِ علف هاي مهاجر ميشد

يا همان فهمِ عجيبِ گُلِ سرخ

يا همين پنجره گرد غروب

تا مرا با تو از اين سادگيِ مبهمِ ترس

ببرد تا خودِ آرامشِ احساسِ پُر از فهمِ وصال!

تا خدا فاصله اي بود اگر

من چه مي دانستم که اقاقي زيباست؟!

يا گُلِ سرخ پُر از سِرِّ خداست؟!

يا اگر بود که من لايِ اوراقِ پُر از سجده ی برگ

رمز تسبيح! نمي نوشيدم!

و از آن رويشِ مرطوبِ شعورِ من و تو

در دلِ گرم و پُر از شورِ اميد

خطي از عشق نمي فهميدم!

من

به پرواز خدا ؛ در دل من ؛ در دل تو

مثل هر صبحِ پُر از آيه و نور ؛ بارها!معتقدم…

و قسم مي خورم اين بار به هر آيه ی نور…

تا خدا

فاصله اي نيست بيا!

فردي چند گردو به بهلول داد و گفت: بشکن و بخور و براي من دعا کن.

بهلول گردوها را شکست ولي دعا نکرد.

آن مرد گفت: گردوها را مي خوري نوش جان، ولي من صداي دعاي تو را

نشنيدم!

بهلول گفت: مطمئن باش اگر در راه خدا داده اي خدا خودش صداي شکستن

گردوها را شنيده است…!

روزى امام سجاد (عليه السلام) به اصحاب خود فرمودند: آيا مى دانيد سبب بودن كبوتران در كعبه چيست؟

گفتند: نه يابن رسول الله شما بفرمائيد. حضرت علت را فرمود: در زمان قديم مردى بود كه خانه اى داشت و در ميان آن خانه درخت نخلى بود و كبوترى در شكاف آن آشيانه كرده، پس هر وقت جوجه مى گذارد آن مرد بالاى نخل مى رفت و جوجه هاى آن را مى گرفت و مى كشت.

مدتى بر اين منوال گذشت، پس آن كبوتر از دست آن مرد به خدا شكايت كرد، به آن كبوتر گفته شد اين مرتبه كه مى آيد جوجه هاى تو را بردارد از درخت مى افتد و مى ميرد.

بار ديگر كه كبوتر جوجه گذارده بود يك روز ديد آن مرد بالاى درخت رفت كبوتر ايستاد ببيند چه مى شود، وقتى آن مرد بالاى درخت رفت صداى سائل و محتاجى از در خانه بلند شد پائين آمد و به او چيزى داد و برگشت بالاى درخت و جوجه هاى كبوتر را برداشت و كشت و به او آسيبى نرسيد.

كبوتر به خدا ناليد و گفت: خدايا پس وعده اى كه به من داده بودى چه شد؟ به او گفته شد، كه اين مرد جان خود را به واسطه آن صدقه اى كه داد خريد و بلا از او دفع شد؛ اما ما به همين زودى نسل تو را زياد مى كنيم و جائى تو را مسكن مى دهيم كه هيچ كس نتواند تا روز قيامت آزارى برساند.

خداوند آنها را در خانه كعبه منزل داد و در امن و امان قرار داد و كسى نتوانست آنها را صيد و شكار كند.