یاس خوشبو ی عالم

يكى از شاگردان علامه طباطبايى(ره) از نداشتن خشوع در نماز و عدم حضور قلب رنج مى‏برد به خدمت علامه(ره) رسيد و راهكاري خواست. ايشان نخست از پاسخ خودداري كردند، پس از چندبار اصرار به شاگرد خود رو كردند و فرمودند: «شما نمي‏تواني!» شاگرد گفت: آقا شما بفرماييد حداقل اگر كسي پرسيد به او بگويم.

علامه(ره) فرمودند: «فكر در نماز دنباله افكار شبانه‏روز است. كسي كه صبح تا ظهر به ياد خدا نبوده نمي‏تواند هنگام نماز ياد خدا را استمرار دهد.

بنابراين توصيه مي‏شود محيط زندگى و کار و فعاليت و همچنين فضاي ذهني خود را سالم کرده و با نيت خالص و پاک همه امور آنرا با ياد و نام خداوند پيگيري نمود و همچنين آنرا از حالت يكنواختى و خسته‏كننده بيرون آوره و با يك برنامه‏ريزى مناسب به كارهاى شخصى، درسى، کاري و روابط خوب با ديگران بپردازيد، و به همه كارهاى روزانه خود رنگ خدايى بدهيد و پيش خود بگوييد: «خدايا من در طول روز در كلاس و هنگام فعاليت آن چه تو دوست‏داري انجام مى‏دهم و تو هم قلب مرا از محبت خود پر گردان و نگراني از آينده را از دل من بر طرف بگردان. چنين رازگويي و نيازخواهي صادقانه با خدا دريچه‏اي از نور و عرفان به سوي انسان مي‏گشايد. و تداوم اين عهد و پيمان، مشكلات را يكي پس از ديگري برطرف مي‏سازد.